Upgazet: De generatie die meezag

Jullie groeiden samen als broers en zus op, parallel aan het bedrijf van jullie ouders. Op welk moment beseften jullie voor het eerst wat jullie ouders professioneel deden? Wat vond je het meest interessant hieraan?

[Tijl] De big business is pas rond 2011 begonnen met de oplevering van het eerste grote Upkot gebouw (Ter Plaeten Upkot, nvdr.). Tijdens die opening besefte ik voor het eerst wat er aan het gebeuren was. Ik was toen 9 jaar en ik weet dat ik toen die zitzakken per ongeluk had laten ontploffen.Tijdens die opening zag ik dat grote gebouw met een tuin erbij waar wij dan in rondliepen. Er waren veel mensen aanwezig, dat kan ik me wel herinneren. Het gebeurde wel dat we na school naar het kantoor kwamen en ons daar amuseerden door bijvoorbeeld met onze blote billen op de kopieermachine te gaan zitten (lacht).

[Keet] Heb ik dat ook gedaan?

[Staf] Neen, jij niet. Mijn eerste herinnering viel samen met carnaval toen ik 11 jaar was. We hadden afgesproken met de maten om ons allemaal te verkleden als het beroep van onze ouders. Maar ik wist niet wat mijn ouders deden, dus ik vroeg het. Ze probeerden het in kindertaal uit te leggen en mijn conclusie was dat ze een kantoorjob hadden. Ik heb mij toen verkleed als zakenman en een pak aangetrokken dat mij paste. We hebben daar nog foto’s van, met zo’n aktetasje erbij. In de periode dat ze ook een hostel hadden werd het voor mij duidelijker. Het Prullenbos vlakbij ons huis maakte het meteen ook veel tastbaarder. Ik snapte vroeger minder goed wat Upgrade Estate juist inhield, dus als ze vroegen: “Wat doen uw ouders?” dan dacht ik Prullenbos en een Hostel (Backstay Hostel, nvdr.) en dan nog iets wat ik niet snapte. Ik had door dat ze zelfstandig waren, maar ik wist nog niet goed wat zelfstandig zijn betekende. Vanaf het middelbaar begon ik het allemaal al vrij goed te begrijpen.

[Keet] Bij mij kwam dat echt veel later, pas in het tweede middelbaar of zo. Dat Hostel is mijn eerste herinnering. Ik ging daar vaak ontbijten met mijn mama en de lasagne daar vond ik zo lekker. Het Prullenbos ook, maar dat is omdat dat super dicht bij ons is. Maar dat waren ook de enige twee dingen waar ik echt iets van wist. En inderdaad, Upgrade Estate zelf, Upkot en de andere merken zijn pas veel later tot mijn besef gekomen.

Upgrade Estate kreeg voor jullie dus pas op latere leeftijd echt betekenis?

[Keet] Papa zei altijd tegen iedereen dat hij een vierde kindje had. 

[Tijl] Dat zeiden wij vooral zelf ook na een tijd. We beaamden dit (lacht).

[Keet] Upgrade Estate is gewoon iets waarmee wij zijn opgegroeid en dat is gewoon normaal voor ons, denk ik. Dus ik heb daar nooit echt bij stilgestaan. Het Hostel was voor mij het meest interessant. Daar liepen veel mensen rond die op reis waren. En ik vond op reis gaan ook wel leuk. Dus ik was altijd van “Oh my god”. Daar lopen mensen rond die op reis zijn. Dat was ook gekoppeld aan ontbijten bij mijn mama. Leuke momenten.

[Staf] In het begin vond ik weinig interessant en ondertussen vind ik bijna alles interessant. Ik weet nog dat ik altijd mee wilde met de sales. Dat is er nooit van gekomen, maar in het begin vond ik sales interessant en daarna de algemene purpose van het bedrijf. Welk doel wil je bereiken? Welke sociale impact wil je maken? Dat is voor mij nu het belangrijkste. Maar vroeger dacht ik dat het enkel over cijfers ging.

Hebben jullie ooit overwogen om zelf iets in het bedrijf te doen?

[Tijl] Mijn vader nam mij voor het eerst mee toen ik twaalf jaar was naar een oplevering in Kortrijk. Ik werd meteen ingeschakeld om te helpen met de laatste loodjes en kreeg de opdracht om te stofzuigen en te dweilen. De week daarna nam hij me twee dagen mee naar Bru Upkot in Brussel waar ik dan ook werd ingeschakeld om allerlei klusjes te doen. Sindsdien ben ik elke zomer weken op de werven als jobstudent gaan werken. Ik vond de bouw sowieso interessant, maar meer de praktische kant, de logistieke werking van zo’n bedrijf. ‘s Avonds begon ik er met ons pa ook wel over, wat er overal gaande was.

[Staf] Ik ben eerst één keer mee geweest op een werf en heb daar vrij snel ontdekt dat werven niets voor mij zijn. Ik vond het interessanter om ingeschakeld te worden voor allerlei administratief werk, zoals Excel-tabellen verwerken bijvoorbeeld, of energie-data analyseren, met de boekhouding meedraaien, ... Ondertussen ben ik al drie jaar Upstudent in een Upkot-gebouw. Daar help ik ook het gebouw wat te runnen of ze bellen me op om achter de bar te staan tijdens events. Dus het is eigenlijk een beetje mijn flexi-job binnen het bedrijf.

[Tijl] Ik ben vorig jaar na mijn opleiding als boomverzorger meteen zelfstandig geworden. Doordat ik jaren als jobstudent werd ingeschakeld bij Construction, Facility en Community, werk ik in de opstartfase van mijn activiteiten nog af en toe voor Upgrade Estate.

[Keet] Toen ik 13 of 14 was, heb ik een keer gevraagd aan Sofie (de chief people & culture van Upgrade Estate, nvdr) wat haar werk eigenlijk inhield omdat het me zo interessant leek wat ze deed. Ik zei toen dat ik dat later ook wilde doen. Ondertussen ben ik daar wel van afgestapt. Als ik ooit iets zou doen, dan zou het wel een sociale impact moeten hebben. Dus daarin verschillen wij wel alle drie duidelijk. We hebben alle drie heel andere interessevelden en hebben op verschillende manieren raakvlakken met wat Upgrade Estate doet.

Welke grappige of opvallende herinnering/anekdote kun je delen over kind zijn van 2 CEO’s?

[Tijl] Toen we als kind tijdens de winterperiodes richting Gent mee naar school reden, waren we de oprit nog niet half afgereden en de eerste telefoon werd gedaan. Dan moesten wij met ons 3 muisstil zijn. En als je werd opgehaald van school was het telefoongesprek al bezig. Constant bellen, ons pa vooral.

“Daadkracht... Vertrouwen krijgen en geven, dat is het voor mij.(Tijl)

[Keet] Mama niet echt.

[Staf] Maar papa belde als hij thuiskwam gemakkelijk nog een uur verder in de tuin en liep gewoon heen en weer.

[Keet] …de hele tijd.

[Tijl] Totdat mama moest roepen van... “Kom je nu eindelijk eten?” en dan nog niet afkomen. Nee, gewoon blijven gaan.

[Keet] We hebben ook au pairs gehad. Het is niet omdat wij een au pair hadden, dat onze ouders nooit thuis waren. Want dat was eigenlijk gewoon voor de uren na school. ‘s Avonds waren zij gewoon thuis. Ik heb daar ook nog een grappige herinnering aan. Eén van onze au pairs kwam uit China. Als ze mij kwam halen van school vroegen kinderen me de dag nadien of mijn mama Chinees was en waarom ik Engels praatte met mijn mama (lacht).

[Staf] Ik kwam een keer terug van een feest rond 1u45 ‘s nachts en ik arriveerde tegelijk op de oprit van ons huis met mijn ouders. En als je dan vroeg waarom ze dan pas thuiskwamen, kreeg ik het antwoord dat de vergadering was uitgelopen. Dat gebeurt nu niet meer.

[Tijl] Ik heb nooit anders geweten dan die bedrijvigheid.

[Staf] Ik merkte op een bepaald moment wel dat dit niet overal zo was. De ouders van mijn vriendin hebben vaste werkuren. Daar is alles echt haarfijn georganiseerd. Er kan geen groter verschil zijn in hoe een huishouden gerund wordt. Bij haar weet je ten allen tijde wie er thuis is. Als ik thuiskom, dan is het... ‘hallo…?’ en afwachten of er antwoord komt.

Wat hebben jullie geleerd van jullie ouder(s) als ondernemers?

[Staf] Gewoon doen. Pas op, dat is ook de slogan van de VLD, dus neem dat misschien niet zo over (lacht). Ons pa en ons ma zeiden altijd: “Je moet het doen, stoppen met erover te spreken, maar doen.”

[Tijl] Daadkracht. Soms kan ik dat misschien nog iets meer doen. Ik leerde vooral het vertrouwen krijgen om iets te proberen. Ik ben zelfstandig geworden. Als ik een vraag heb, kan ik onmiddellijk bij hen terecht. Ze geven me tips en tricks. Ik vind dat vangnet echt top en zou er geen flauw idee van hebben hoe ik het zou moeten doen zonder hen. Ik krijg een kader mee, een vangnet en een heel groot netwerk. Vertrouwen krijgen en geven, dat is het voor mij.

“Openheid en hoe je omgaat met andere mensen. Het gaat over respect, maar ook over het moment dat je op je strepen kunt of moet staan. (Staf)

[Staf] Ik heb het gevoel dat wij alles mogen doen. We hebben gewoon good morals meegekregen en ik ben ook een van de weinigen van mijn vriendengroep die alles aan zijn ouders zegt.

[Keet] Dat heb ik ook.

[Staf] Eerst en vooral doe ik niets wat ze degoutant gaan vinden. Ik heb geen geheimen voor mijn ouders. Ook al weet ik dat ze het niet top gaan vinden, dan zeg ik het toch. Ze vertrouwen mij. Er zijn geen taboes bij ons thuis.

[Tijl] Je kunt echt over alles praten bij ons thuis aan tafel. Soms schuurt dat eens, maar dat hoort erbij.

Good morals, de waarden die je hebt meegekregen. Ik hoorde reeds vertrouwen als waarde, welke waarden dragen jullie nog hoog in het vaandel?

[Staf] Openheid en hoe je omgaat met andere mensen. Het gaat over respect, maar ook over het moment dat je op je strepen kunt of moet staan.

[Tijl] Wanneer het tijd is om f*ck it te zeggen.

[Staf] Langs de ene kant moet je iedereen respecteren en luisteren naar mensen. Maar op een bepaald punt moet je inderdaad zeggen “f*ck it, nu ga ik het doen zoals ik het wil doen.” En dat hebben we meegekregen. Zo kun je altijd de afweging maken en kijken wat je gaat doen in een bepaalde situatie? Door die waarden mee te nemen in je denken, kom je bijna nooit tot verkeerde beslissingen.

[Keet] Wat ik vooral meeneem en heb onthouden, is die open-mindedness, want er is geen idee te gek voor mijn ouders. Ze zeggen over alles: “Probeer het eens.” Het enige wat er kan gebeuren, is dat het niet lukt en dan probeer je opnieuw of net helemaal anders. Het vertrouwen is ook voor mij super belangrijk. Ik zeg ook alles aan mijn ouders omdat ik weet dat ze daar ook altijd op een juiste manier op gaan reageren. En anders zwijgen ze gewoon eventjes. Met ‘op mijn strepen staan’, daar heb ik het soms nog moeilijk mee. Mijn ouders gaan het dan niet voor mij doen, maar ze gaan mij wel motiveren om het zelf te doen.

[Staf] Ik herinner me in het middelbaar dat ik een soort handeltje in frisdrank had opgezet omdat ze de frisdrankautomaten hadden weggehaald op school. Ik zag daar een opportuniteit in. Ik vertelde dit aan mijn ouders en die vonden mijn ‘ondernemerschap’ stiekem wel leuk, maar waarschuwden me meteen ook dat het op mijn eigen risico was. En ze gaven mij meteen ook wat tips om meer te verkopen. Ik kan altijd terecht bij hen voor raad en daad.

[Tijl] Bij mij kwam dat tot uiting toen ik schoolmoe was op het einde van het vierde middelbaar. Ik kon me niet langer opladen om de hele dag op de schoolbanken te zitten, maar ik had wel veel interesses. Mijn ouders hadden snel door dat het de verkeerde richting uit ging en gingen meteen op zoek naar een manier om het wel te doen lukken. 6 maanden later was ik afgestudeerd in het middelbaar via de examencommissie. Een jaar te vroeg, dus ging ik aan de slag als jobstudent in een Delhaize en op de werven van Upgrade Estate. Tijdens mijn hogere studies besefte ik na veel gepieker dat ik mijn roeping wilde volgen en boomverzorger wilde worden. Mijn ouders hebben me hierbij steeds goed advies gegeven.

[Staf] Dat is iets wat ons mama heel goed kan. Inschatten wat mensen kunnen en leuk vinden. Ze weet het soms beter dan wij zelf. Ja, dat is ook soms ambetant.

[Keet] En ze heeft altijd gelijk achteraf.

Jullie gaan op een bepaald moment later in jullie job mogelijk met mensen werken die je richting zal moeten geven. Hoe zou je dat dan doen? Eén ding dat eruit springt voor elke van jullie?

[Tijl] Voor mij is dat samenwerken. Bij mijn job is dat zeker belangrijk, dat is echt een kernwaarde. Je zorgt dat je overeenkomt en dat je kunt samenwerken. Als je dat al kunt, dan gaat het werk vanzelf. Echt oprecht. Dat heb ik al gemerkt de voorbije maanden.

[Staf] Openheid en transparantie. Als je ergens mee zit, zeg het.

[Keet] Ik ging eerlijkheid zeggen. Dat is niet hetzelfde als openheid, want je kunt open zijn en niet alles zeggen.

[Staf] Dat is exact wat ik bedoel. Dat mag wel natuurlijk. Maar ik heb het eerder over: “Die heeft dat gedaan, maar hij heeft het niet goed gedaan.” Zeg het dan: “Ik vind het niet goed.” “We gaan het samen oplossen.” “Die persoon vindt die ander niet leuk.” Spreek met elkaar. Vooral in grotere organisaties. Als je met vijf man werkt, is dat nog vrij makkelijk. Als je met meer dan 100 mensen bent, is dat natuurlijk een stuk moeilijker.

[Tijl] De persoonlijke contacten zijn minder.

[Staf] Ik begrijp de redenering: “Dat is mijn baas en dat daar is jouw baas” niet goed, die sterk uitgebouwde hiërarchie. Het is belangrijk om een leidinggevende te hebben, iemand die kan beslissen, maar je hoeft daarom geen schrik te hebben voor “de baas”.

[Tijl] Je moet iemand hebben die de eindverantwoordelijkheid op zich kan nemen, maar je moet er wel samen toe komen om dingen gedaan te krijgen.