Upgazet: Samen werken, samen groeien

Hoe ervaren jullie generatiediversiteit binnen het team? Zijn er verschillen in communicatie?

[Céline] Véronique is de oudste in ons team, dat vooral uit twintigers bestaat. Dat voel je in het enthousiasme en de energie waarmee gewerkt wordt. We hebben een jonge dynamiek, soms een tikkeltje impulsief, maar dat maakt het levendig. 

[Véronique] Dat enthousiasme werkt aanstekelijk. In vorige jobs werkte ik vooral met mensen die aan het aftellen waren naar hun pensioen. Dat haalde de drive eruit. Hier is het anders. Ik leer elke dag bij en voel me uitgedaagd, ook al ben ik de oudste. 

[Céline] Andersom leren wij ook van Véro. Ze is voor ons een soort rustpunt. Als wij in overdrive gaan, zegt ze op zo’n moment iets als: “Hé, bekijk het eens rustig, het gebouw brandt niet af.” Dat helpt ons relativeren. 

[Véronique] We zijn complementair. Jullie brengen vuur en snelheid, ik probeer rust en overzicht binnen te brengen. Dat houdt elkaar in balans. 

[Céline] Qua communicatie zijn er wel duidelijke verschillen. Jongere collega’s communiceren sneller via chat of mail. Bellen vinden velen lastig, zeker in een andere taal of als er andere mensen bij zijn. Dat zie je niet alleen bij ons, maar breder in onze generatie. 

[Véronique] Klopt. Jongeren grijpen sneller naar digitale tools, maar soms gaat dat ten koste van het persoonlijke contact. Een korte boodschap is online snel verzonden, maar mist vaak nuance. Terwijl een telefoontje net die verbinding kan maken. 

[Céline] We communiceren kort, snel, bijna in telegramstijl. 

[Véronique] Met een GIF of emoticon erbij (lacht). Maar ik zie ook hoe die nieuwe manieren van communiceren hun plek hebben. De kunst is om ze aan te vullen met echt contact.

Hoe beïnvloeden generaties elkaar over afdelingen en bedrijfsgrenzen heen? Wat zijn jullie ervaringen hiermee?

[Véronique] Ik denk dat professionaliteit en je levenshouding belangrijker zijn dan leeftijd of generatie. Wat mij wel opvalt, is dat jongeren vandaag veel gewoon zijn. Dat geeft soms de indruk dat ze verwend zijn. Ze groeien op in materiële rijkdom en verwachten daarom ook veel, soms misschien te snel. 

[Céline] Soms zijn generatieverschillen duidelijk, bijvoorbeeld bij huurders. Weinig studenten zeggen iets rechtstreeks face-to- face. Als je ze in een gebouw tegenkomt, blijven ze meestal stil. Pas later komt er een melding via de app. Er lijkt een drempel te zijn bij jongeren om direct te communiceren. Soms verwachten ze dat iets wat stuk gaat diezelfde dag nog hersteld wordt. Als je met externe aannemers werkt, lukt dat niet altijd onmiddellijk. Het is niet altijd evident om de grens te trekken tussen goede service en realistische planning. 

[Véronique] Bijvoorbeeld: “De vaatwasser is kapot, dus ik kan de keuken niet netjes houden.” Terwijl je natuurlijk ook met de hand kunt afwassen. Die verwachting dat alles meteen opgelost wordt, is soms hoog. 

[Céline] Bij onze young professionals is dat anders. Zij zijn doorgaans ouder, tonen meer begrip en kunnen beter inschatten wat haalbaar is, ook als het over bijhorende kosten gaat.

Komt dat verschil vooral door leeftijd of is het echt generatiegebonden?

[Véronique] Voor mij lijkt dit generatiegebonden. Op je achttiende is je karakter grotendeels gevormd, denk ik. Ik heb vier kinderen. Als ze me iets vragen, zeg ik vaak: “Zoek het eens op.” Natuurlijk ken ik het antwoord, maar ik geef het niet meteen. Zelf zoeken stimuleert zelfstandigheid en probleemoplossend denken.  

Wat zijn volgens jullie de sterkste kwaliteiten van jongere en oudere collega’s? Hoe dragen die bij aan het team en de organisatie?

[Céline] Oudere collega’s zijn vaak zelfstandiger. Ze hebben aan een half woord genoeg en kunnen snel zelf schakelen. Een tweede kwaliteit is hun authenticiteit. Ze lijken sterker in hun schoenen te staan. Zelf ben ik sneller beïnvloedbaar.

[Véronique] Als je jonger bent, wil je vaker bij de groep horen. Je past je sneller aan. 

[Céline] Ik herken dat. Als er op vrijdag wordt voorgesteld om iets te gaan drinken, heb ik moeite om “nee” te zeggen. Oudere collega’s hebben daar minder moeite mee. Die zeggen gewoon: “ik ga naar huis”.  

Op bepaalde momenten kom je in conflict met jezelf, en dat dwingt je tot reflectie: wie ben ik, waar wil ik naartoe? (Véronique)

Heeft dat met generatie te maken, denken jullie?

[Céline] In mijn omgeving leeft de zoektocht naar authenticiteit sterk: Wie ben ik? Wat wil ik? Die openheid is positief, maar we worstelen er ook mee. Vroeger was alles meer voorgekauwd. 

[Véronique] Vroeger waren er minder franjes. Authentiek worden is een proces. Je moet tijdens het opgroeien soms door grenzen heen breken die je van thuis uit hebt meegekregen. Op bepaalde momenten kom je in conflict met jezelf en dat dwingt je tot reflectie: wie ben ik, waar wil ik naartoe?

Als jullie naar de toekomst kijken, hoe hopen jullie dat de samenwerking tussen generaties op de werkvloer evolueert?

[Véronique] Ik vind het waardevol om met verschillende generaties samen te werken. Je leert veel van elkaar. De mix van jong en ervaren zorgt voor dynamiek en stabiliteit. Wat we nu nog net iets te weinig zien, is dat er bewust oudere mensen worden aangetrokken. Zij kunnen rust en richting brengen. 

[Céline] Die ervaring is echt een meerwaarde. We doen veel dingen voor de eerste keer en dan is het geruststellend als iemand over je schouder meekijkt die dat al eens meegemaakt heeft.