Upgazet: Kijken door de ogen van je kinderen

Hoe was het voor jou om je twee dochters vandaag mee te nemen naar het bedrijf? Hoe hebben zij het ervaren?

Om het met hun woorden te zeggen na afloop: “Ik vond alles leuk en ik wil nog een keer komen!”. We begonnen op de kantoorverdieping en daalden af via de sleeppods en, uiteraard, de trampolines. Als kers op de taart kregen ze een verrassing. In gebouw The Plectrum werd Free Willy op groot scherm vertoond. Dat versterkte voor hen het idee dat papa in een soort speeltuin werkt.

Het feit dat ze met een foto van papa’s werk in een krant zullen staan, maakt het extra bijzonder. Het werd een totaalervaring waarover ze nog lang zullen spreken. Ze waren helemaal op hun gemak. 

Door het bedrijf te beleven door hun ogen besefte ik opnieuw wat voor een bijzondere plek dit eigenlijk is, wetende dat ik 9 jaar geleden begon aan een tijdelijk bureau op twee schragen. 

Hoe kijken zij zelf naar het feit dat je hier werkt? Hebben ze een notie van wat je hier doet? 

Mijn dochters zijn vier en zes. Ze weten wel dat ik hier werk, maar het is moeilijk uit te leggen wat ik precies doe. Vroeger dacht de oudste dat ik vooral tekeningetjes maakte, dat is nog altijd een beetje het beeld (lacht). 

Ik probeerde tijdens het bezoek uit te leggen dat mensen hier dingen ontwerpen en dat die dingen daarna echt gebouwd worden. Maar zij waren vooral bezig met het aantal verdiepingen en hoeveel mensen hier werken. De grote cijfers dus. Dat spreekt blijkbaar meer tot de verbeelding dan papa’s job. 

Hoe kijken zij zelf naar het feit dat je hier werkt? Hebben ze een notie van wat je hier doet? 

Mijn dochters zijn vier en zes. Ze weten wel dat ik hier werk, maar het is moeilijk uit te leggen wat ik precies doe. Vroeger dacht de oudste dat ik vooral tekeningetjes maakte, dat is nog altijd een beetje het beeld (lacht). 

Ik probeerde tijdens het bezoek uit te leggen dat mensen hier dingen ontwerpen en dat die dingen daarna echt gebouwd worden. Maar zij waren vooral bezig met het aantal verdiepingen en hoeveel mensen hier werken. De grote cijfers dus. Dat spreekt blijkbaar meer tot de verbeelding dan papa’s job.

Je werkt hier al negen jaar en je startte toen zonder kinderen. Hoe heb je als werknemer de overgang naar jonge papa ervaren?

Ik ben altijd een grote believer geweest. Het werk zat voortdurend in mijn hoofd. Plots komt dat eerste kind, wat alles verandert. Ik vond dat best confronterend. Ze was een moeilijke slaper en mijn ritme lag volledig overhoop. Tot op vandaag ben ik vaak wakker rond vijf uur ’s ochtends. Dan begin ik vaak te werken aan creatieve ideeën. Je kiest niet wanneer je creatief bent, er is geen aan/uit-knop. Als het opkomt, moet het eruit. Ik werk één dag per week thuis, maar kom met veel plezier naar kantoor. Het is hier gewoon de max. 

Zijn er dingen die je bewust meeneemt van hier? Waarden die je via je opvoeding ook meegeeft aan je kinderen?

Door hier te werken ben ik me nog bewuster geworden van het belang van duurzaamheid en een mensgerichte visie. Dat zat er al in, maar werd hier verder versterkt. Ik ben erdoor gegroeid, als collega en als vader. Ook leiderschap speelt mee. De samenwerking met mijn leidinggevende Nils treft mij nog steeds. Zijn maturiteit overstijgt leeftijd, daar steek ik veel van op. 

Als startende grafisch vormgever deed ik alles zelf. Nu geef ik vooral richting en waardering. Die switch van uitvoerend naar inspirerend was niet gemakkelijk in het begin. Ik probeer the bigger picture en het doel te schetsen en laat dan los. Ik leerde dat als je vertrouwen en waardering geeft aan mensen, ze jou hetzelfde teruggeven. Dat geldt in een professioneel team evenzeer als bij kinderen. Waardering tonen en ruimte geven, maken echt een verschil. Oh ja, en voor mij bestaan er geen problemen, alleen oplossingen (lacht).